ΟΙ ΛΕΥΚΕΣ ΣΤΟ ΚΑΡΑ ΟΡΜΑΝ

Ο Λεώ και ο Αντρίκος. Δυο φίλοι στη «La Madre de Israel», την πολυφυλετική κοσμοπολίτισσα «Σελανίκ» της «Στρατιάς της Ανατολής». Λουστράκια, από την Ιστηρά, στο Μπεχ Τσινάρ, τη Μπάρα και τη Λεωφόρο των εξοχών. Από τη χαραυγή, στο βασίλεμα του αιώνα. Από τη Σαλονίκη των τριών θρησκειών και των τριών αργιών, την «Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων», στην «Σιρραίων πόλιν» και στον σερραϊκό κάμπο. Ένα φονικό θα τους χωρίσει για πάντα, μα η ζωή θα τους ενώσει ξανά στην ίδια πόλη. Αλλιώς. Πόλεμοι. Και φωτιές. Στη Σαλονίκη, στη Νιγρίτα, στις Σέρρες, στη Σμύρνη, στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Ξεριζωμοί. Και δρόμοι. Το φευγιό του Αντρίκου και του Λεώ, οι Στράτες των νομάδων Σαρακατσάνων από τα χειμαδιά στα βουνά. Το ατέλειωτο πηγαινέλα των ανθρώπων. Τέσσερα ζευγάρια. Ο Λεωνίδας και η Μυγδαλιά, να ξανανταμώνουν τον Λεώ και τον Αντρίκο, η Μαρία με τη μάνα τη Ρίνα ως άλλη Αντιγόνη, να πέφτει σαν τη λεύκα καταγής και ο Αντρίκος με τους «διπλούς» προγόνους. Ο Κωσταντής της Ξανθούλας με το σκοτεινό μυστικό και η Δάφνη με έναν αποδεκατισμό στα κύτταρα αποτυπωμένο. Ο Μιχάλης και η Άννα, με το φορτίο μιας ενοχής και δυο θανάτων. Στη Θεσσαλονίκη του 1976. Της «Τρίτης Δημοκρατίας». Όλοι τους, κατά κάποιο τρόπο, παιδιά του ίδιου τόπου. Οι ρίζες τους εκεί, δίπλα στο ποτάμι. Στις λεύκες. Στο Καρά Ορμάν.