ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ

Σε λίγο ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση της εκτόξευσης του διαστημοπλοίου για τον Άρη. Εγώ βρίσκομαι μέσα στο ειδικό επιτελείο, που είναι υπεύθυνο για αυτήν την αποστολή. Πιστεύω πως ένας από τους κύριους λόγους που βρίσκομαι στην θέση αυτή, οφείλεται στον παππού μου τον Αριστείδη, τον οποίο πολλές φορές τον φωνάζανε και Άρη, δεν ξέρω κατά πόσο ο παππούς είχε επηρεαστεί από αυτό ή απλά ήταν πολύ γοητευμένος με τον κόκκινο πλανήτη μας τον Άρη. Επισκεφτόμουν συχνά τον παππού μου στο χωριό, ειδικά τα καλοκαίρια. Τον παππού όμως τον Αριστείδη τα βράδια πάντα τον έχανες, αφού βρισκόταν όλο έξω από το σπίτι σε ένα λοφάκι μακριά από τα φώτα του χωριού, για να μπορεί να παρατηρεί τον βραδινό ουρανό. Μην φανταστείτε με όργανα παρατήρησης όπως τώρα, ο παππούς είχε τους χάρτες του ουρανού και μελετώντας τους, ήξερε να σου πει για τον κάθε αστερισμό που ακριβώς βρισκόταν στον ουρανό. Εμένα μου ζητούσε συνέχεια να πηγαίνω μαζί του, αλλά για να σας πω την αλήθεια φοβόμουν, ειδικά εκείνες τις νύχτες τις σκοτεινές χωρίς φεγγάρι που τον παππού τον ενθουσίαζαν πολύ, γιατί έτσι φαινόντουσαν περισσότερα αστέρια στον ουρανό. Ένα βράδυ όμως μετά από τη μεγάλη επιμονή του, μάζεψα όσο θάρρος μπορούσα και βρέθηκα μαζί του να παρατηρώ τον βραδινό ουρανό και τότε…